സ്വര്‍ണഞരമ്പ്‌

സ്വതന്ത്ര പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‌ ഒരാമുഖം

ഞാനെന്ന കവിത

നിശാന്ത് കൊടമന

ആരും വായിക്കാതെ,
മറിച്ചുപോലും നോക്കാത്ത
ഒരു പുസ്തകത്തിലെ
ചിതലരിച്ച വരികളുള്ള
ഒരു കവിതയായിരുന്നു ഞാൻ..
വൃത്തവും അലങ്കാരവും
ലക്ഷണവും ഇല്ലാത്ത
പേരിന് മാത്രം കവിതപോലൊന്ന്..

ചൊല്ലാൻ താളമില്ല,
വായിക്കാൻ സുഖമില്ല,
പാടുവാൻ ഈണമില്ല ,
എഴുതിയ ആൾപോലും
പുനർവായന മടിയ്ക്കും
കവിതയായി ജീവിച്ച്
തീർക്കുവാൻ മാത്രമായി,
ഒരു ജന്മമായിരുന്നു ഞാൻ..

അതിനിടയിൽ എന്നോ,
പൊടിഞ്ഞുപോയ
അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ച്
ഞാൻ സ്വയം കവിതയായി..
സ്വയം വായിച്ചും
ചൊല്ലിയും പാടിയും
കേൾപ്പിച്ചു ലോകത്തെ..

പുനർവായനയിൽ
പലയിടങ്ങളിലും കണ്ട
അർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന്
എന്നെ ഞാൻ ഒരു
മഹാകാവ്യമാക്കി
മാറ്റിയെഴുതി..

വായിച്ചവർക്ക് മുന്നിൽ
ഞാൻ വീണ്ടും പുതിയ
പല വരികളും കുറിച്ച്,
നീണ്ട കാവ്യങ്ങളായി
പുനർജനിക്കുമ്പോൾ,
പുതിയ അർത്ഥങ്ങളും പേറി
എൻ്റെ ഭൂതകാലം
ചിതലരിക്കുന്നതും കണ്ടു

One Response

  1. Dear Brother,
    I am so happy for your this truthful and justifiable way of journalism through your works. along with that I wish your stories, poems and your writings to be prosperous as always.
    To all of that my best wishes for you.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Share this post

Related

വീട്

വീട് നിർമിക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മെ നിർമ്മിക്കുകയാണ്. നിർമ്മാണം എന്നത്നാം കുക്കിംഗ് എന്ന് പറയുന്ന പോലെ എല്ലാ ചേരുവകളും പാകത്തിന് ഉൾപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് രുചികരമാക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ഒരാവിഷ്ക്കാരം,…

സമരം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്

കഴിഞ്ഞ ദിവസം തൃശൂർ വിയ്യൂരിലെ അതീവ സുരക്ഷാ ജയിലിലെ അന്തേവാസികൾക്കൊപ്പം വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നത് ജീവിതത്തിൽ എന്നെന്നും സ്മരിക്കുന്ന അനുഭവമായി തുടരാതിരിക്കില്ല. അതത്രയും ഹൃദയസ്പർശിയായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് ഒരു…

ലോകം എല്ലാരുടേതുമാണെന്ന് ബഷീർ പറഞ്ഞതിന് ശേഷം, പിന്നീട് കണ്ണിലുടക്കുന്നത് ഏഴാംഭ്രാന്തനാണ്.

വല്ലാത്തൊരു വായനാനുഭവം ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ. അവസാനിച്ചു, വീണ്ടും വരികൾ തേടണമെന്ന് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടുതന്നെ,ഇനിയും ചെല്ലണം, ആഴത്തിലിറങ്ങി ചെല്ലണമെന്ന് മനസ്സ് ആവർത്തിച്ചു. അശ്രദ്ധയിലെങ്ങാനും ഒരു വരി വിട്ടുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ,…